Beetje in de knoop

Hallo lieve vrienden van het beeld,

Wat heb ik me toch aangedaan ?! Ik heb het mezelf nu niet bepaald makkelijker gemaakt met voor typologie te kiezen voor de schoolopdracht sociale reportage. Wilde eigenlijk op een mooie, uitgepuurde manier aantonen dat tags of graffiti ook kunst kan zijn in het straatbeeld. Ik had zulke mooie eerste beelden gemaakt, die qua zoekwerk om bij elkaar te passen voldeden ; toen ik ze echter mee naar school bracht werden die beelden meteen afgekraakt en geanalyseerd en ik kreeg ik veel goedbedoelde kritiek van hoe ik het beter moest doen.

Nu het gekke is, dat ik na mijn vorige semester in een bepaalde richting was gegaan qua beeld ttz uitgepuurd, minimalistisch, zonder toeters of bellen, en dat ik al in dit stadium een bepaalde huisstijl aan het vormen was. Super gelukkig met de commentaar en opbouwende kritiek van toen - zo ongelukkig werd ik met elke les reportage op weg van school terug naar huis. 

Ik had echt zin om mijn camera aan de wilgen te hangen. Ik praatte met een collega (reeds afgestudeerd) hierover en zij zei me dat ze zich net zo had gevoeld indertijd bij reportage. Ze drukte me op het hart dat ik gewoon mijn buikgevoel moest volgen en vooral niet altijd datgene te doen wat de leraar zegt. Juryleden kunnen je op het moment dat je je finale beelden presenteert en toelicht, nog wel eens vragen waarom je dit of dat niet zo hebt gedaan .. gedaan zoals jij het initieel bedoelde .. dat is pas echt erg en om te ontploffen op dat moment.

Dus ga ik gewoon voor mijn buikgevoel - de pot op met commentaren van medeleerlingen ; uiteindelijk moet ik achter mijn beelden staan en niet omdat iemand anders het zo gezegd heeft. Dus blijf ik mijn huisstijl behouden en ga ik gewoon verder op dit pad. 

Want het is niet belangrijk om ten alle tijde trouw te blijven aan jezelf ?