Seriously ..

Ik kan eerlijk zeggen dat ik van mijn grote liefde mijn werk heb kunnen maken ; tijdens mijn basis studietijd was het nog zoeken wat mijn specialisatie zou worden en ik heb het geluk gehad vele opdrachten te mogen doen om zo uit te kunnen pluizen wat ik echt graag in beeld wilde brengen.

Zo dacht ik helemaal aan het begin van mijn studie nog dat huwelijksfotografie totaal mijn ding zou worden. Not .. dus. Onlangs sprak ik nog met mijn collega-vriendin fotografe Miss S. over wat wij graag in beeld brengen en bij haar zijn dat bijv. kinderen. Waar ik haar dankbaar voor ben want zo kan ik specifieke aanvragen naar haar doorspelen. Ik ben er van overtuigd dan je aan een beeld ziet of de fotograaf iets graag fotografeert of net niet.

Ik ben eender iemand van de stille objecten, plaatsen, stillevens, jong volwassenen en oudere mensen. Architectuur en details. Cityscapes en gevels. Liefst in pastelkleurige tinten. Of vergrijsd. Verlaten stranden en vergeten voorwerpen. Zulke dingen. Het verklaart een beetje wie ik ben en hoe ik karakterieel in elkaar zit. Ik mag me gerust een eenzaat noemen. 

Maar .. heb nu geen medelijden. Ik kan flink van me afbijten hoor. Vooral als ons vak wordt aangevallen. De afgelopen week heb ik me flink boos gemaakt over opmerkingen van mensen die het vak niet snappen, die weinig hebben met kunst, architectuur en een intensere manier van beleving. Fotografie wordt nog steeds, na dik 170 jaar, afgedaan als iets inferieur ; het is toch maar wat 'foto's trekken' ..(een uitspraak die bij mij evenveel afgrijzen veroorzaakt zoals het woord kids bij de gemiddelde Vlaming). Ik ben dus na de zoveelste opmerking over onze liefde, uit mijn dak gegaan. Heb eens flink mijn mening gegeven op Facebook. Want als iemand iets lelijks zegt over jouw grote liefde, dan maakt je dat toch ook kwaad ?

Het heeft in ieder geval wat losgemaakt op mijn tijdlijn en een mooie discussie opgeleverd, over respect en mensen in hun waarde te laten. Dat je niet iemands rekening moet maken.

Ik zou zelfs gratis beelden maken als het kon maar helaas komt er dan geen kaas op mijn boterham. En ik hoef geen dure chique kaas ; een plakje simpele jonge kaas is prima. Dat smaakt. En ja, daarom rekenen ook wij iets aan voor al dat 'fotogetrek' . Net zoals een schoenmaker voor zijn hieltjes-reparatie iets aanrekent, of de bakker die taart op bestelling een bepaald prijskaartje geeft. Want die mijnheer is daar ook speciaal vroeg voor opgestaan, zodat u die taart met veel smaak kan opeten vandaag. 

Ik vraag geen standbeeld of een speciale feestdag voor ons fotografen maar gewoon een beetje liefde en respect. 

Ik hoop dat dat niet te veel is gevraagd...